kills tapeworms ivermectin and pyrantel pamoat ivermectin 12 uses in hindi mayo clinic ivermectin ivermectin as prophylaxis durvet ivermectin injection 1% stromectol pills

De waarde van een crisis bepaal je zelf

“Ontvang kritiek als een cadeau en bedank de gever ervan.” Het is 1998 en ik bevind me in één van de vele cursussen, leergangen of workshops die ik als manager doorlopen heb. “Kritiek als cadeau…” hoor ik mijzelf sceptisch denken “dank je hoor, fijn cadeau”. Ik kan er niets mee op dat moment, maar merk in de jaren die volgen wel dat de zin blijft hangen. De belofte die er in zit oefent een soort magische aantrekkingskracht op me uit. Ik weet dat ik er iets mee moet, wil ik niet elke keer opnieuw weer helemaal omver geblazen worden als ik kritiek krijg.

In eerste instantie lukt het me om dankbaarheid te spelen. “Wat fijn dat je dit met me deelt” zeg ik, terwijl ik me ternauwernood staande houdt. Al snel merk ik dat ik met het uiten van mijn dankbaarheid een mooie verdediging in handen heb. Door net te doen alsof ik kritiek ontvang als cadeau haal ik als het ware de ander alle wapens uit handen en voel ik me sterk. Ik ben er dan nog lang niet, maar wel op weg!

In de loop der jaren realiseer ik me steeds verder dat ik het zelf ben die bij het ontvangen van kritiek bepaalt of het een wapen is of een cadeau. De gever heeft daarop nauwelijks tot geen invloed. Wanneer het me lukt om de inhoud van de boodschap tot me door te laten dringen, te voelen wat het met me doet en vervolgens te bepalen welke les ik er uit te leren heb, maak ik het zelf tot het waardevolste cadeau dat ik maar kan ontvangen: brandstof tot groei!

Datzelfde principe gaat op voor een crisis. Net als bij kritiek bepaal je de waarde van een crisis zelf. Zie je het als een afgang of iets wat je eigenlijk niet verdient, dan wordt het een wapen waartegen je je maar beter kunt verdedigen. Durf je het daarentegen te ontvangen en te onderzoeken, dan verandert het vrijwel direct in een cadeau waar je nog lang plezier van zult hebben.

Heb je ego lief

candle-968244_1920Ons ego krijgt het flink te verduren, die arm ziel. Ontmoeten we een mens dat zich onhebbelijk gedraagt dan spreken we al snel over iemand met een “groot ego”. Ontdekken we een naar trekje bij onszelf noemen we dat een “ego dingetje”. In het algemeen geldt: hoe vervelender het gedrag van een persoon, hoe groter het ego is dat we hem of haar toedichten. En dat terwijl het juist zo hard voor ons aan het werk is!

Het wordt de hoogste tijd om ons ego eens flink in het zonnetje te zetten.

Maak kennis met je ego
Laten we om te beginnen eerst eens fatsoenlijk kennis maken. Wie of wat is ons ego eigenlijk? Van het woord ego bestaan verschillende definities. Wanneer ik spreek over ‘het ego’ bedoel ik dat stuk in onszelf dat het grootste gedeelte van de tijd aan het woord is. Het gekwebbel, de innerlijke stemmen. Je zou het ook je ‘afweermechanisme’ of ‘beschermingsmechanisme’ kunnen noemen. Sommige mensen noemen het je ‘persoonlijkheid’. Het zit in ons hoofd en bemoeit zich werkelijk overal mee. Soms is het ontzettend trots als iets goed is gegaan, soms schaamt het zich te pletter als we een fout hebben gemaakt. In elk geval vindt het altijd overal iets van.

Het ontstaan en de functie van je ego
Naast het ego heeft ieder mens ook een plek in zichzelf dat volledig puur en zuiver is. Ik noem die plek ‘je bron’, maar het wordt ook wel ‘ziel’, ‘liefde’, ‘hogere zelf’, ‘god’ of ‘bewustzijn’ genoemd. Het ego heeft zichzelf tot taak gesteld om die mooie zuivere plek te beschermen. Het is ontzettend bang dat het beschadigd raakt en het heeft daar een goede een reden voor.

In het allerprilste begin van ons leven zijn wij één en al zuiverheid en puurheid. In de loop van onze ontwikkeling maken we dingen mee waardoor we gekwetst, teleurgesteld of pijn gedaan worden. Het ontwikkelen van trauma’s is universeel. Iedereen heeft ze. Het kan zijn dat jouw ouders je een keer niet hoorden en je te lang hebt gehuild. Misschien heb je wel hele grote nare dingen meegemaakt. In feite maakt het niet uit wat het was, het gaat er om hoe jij het hebt beleefd. Het deed pijn en het veroorzaakte een scheurtje in jouw mooiste, diepste kern.

Het ervaren van pijn is voor niemand fijn en om te voorkomen dat jouw bron verder beschadigd raakte werd er een ego gevormd: een poortwachter die pijn en teleurstellingen diep weg stopte in je on- of onderbewuste. Dit proces is natuurlijk prachtig; het heeft er toe geleid dat jij nu, op dit moment dit verhaal kunt lezen. Het heeft je gemaakt tot wie je nu bent, met alles er op en eraan.

De keerzijde van de goede zorgen
De bescherming die jouw ego je biedt heeft echter ook een keerzijde. Pijn kan verstopt worden, maar lost pas op als het er even helemaal mag zijn en doorvoelt wordt. Jouw ego deed mooi en belangrijk werk toen er zich pijn aandiende die jij op dat moment niet aan kon. In de loop van de tijd heb jij je echter verder ontwikkeld. Je bent sterker geworden en minder kwetsbaar. Je zou de pijn ondertussen allang kunnen verdragen, maar je ervaart dat niet omdat je er niet mee geconfronteerd wordt. Met het blijven verstoppen houd je je eigen angst in stand. Daarnaast kost het verstopt houden natuurlijk ook een hoop energie. Bij veel mensen leidt dit op den duur tot klachten als hoofd- of buikpijn, stress, oververmoeidheid, angst of een geïrriteerde stemming.

Boos worden werkt averechts
In mijn praktijk begeleid ik mensen die last hebben van pijn die weggestopt is. Heel voorzichtig proberen wij samen het ego te verleiden de teugels beetje bij beetje te laten vieren. Soms gaat dat ineens heel snel en soms is dat lastiger. Wanneer we in zo’n proces aan het werk zijn hebben mensen nogal eens de neiging om boos te worden als het niet lukt om ‘uit hun hoofd’ te komen. Veel mensen schelden op hun ego. “Hou toch eens op met denken” of “bemoei je er niet mee…” en dan houd ik het hier nog netjes. In veel hoofden gaat het er vaak heel wat grover aan toe. Natuurlijk werkt dat niet. Wat zou jij doen als je wordt uitgescholden terwijl je gevraagd wordt om iets te doen wat je helemaal niet wil? Precies! Jouw ego is bang en zal dus gerustgesteld moeten worden

Geef je ego wat jij zelf graag ontvangt
Wat werkt voor jou, werkt ook voor je ego. Na gedane arbeid is het prettig om bedankt te worden en als je gevraagd wordt om een stapje opzij te doen is het fijn om te horen dat je aanwezigheid gewaardeerd werd. Vertel je ego dat je niet meer bang bent voor de pijn, dat je het aan kunt en aan wil gaan. En geef het vooral de ruimte om rustig te wennen aan de nieuwe situatie. Je zult zien dat je ego dan graag bereid is even pauze te nemen en er op de momenten dat het wel weer nodig is met liefde weer voor je zal zijn.

Leven vanuit zachtheid kan wel!

Artikel gepubliceerd in Pioniers Magazine, 16 december 2015

De kwantum fysica biedt ruimte voor een nieuw wereldbeeld. Aangevuld met inzichten uit de nieuwste biologische wetenschappelijke ontwikkelingen* wordt het helder hoe het komt dat zoveel mensen zich lusteloos, vermoeid en somber voelen: hoe jij de werkelijkheid waarneemt, heeft direct invloed op hoe de cellen in je lichaam zich gedragen.

Het is deze week precies drie jaar geleden dat ik door mijn manager naar huis werd gestuurd omdat ik alleen nog maar kon huilen. Ik verzette me uit alle macht, doodsbang was ik voor wat ik allemaal kwijt zou raken als de stilte mij zou laten voelen wat ik eigenlijk al wist: Ik was volledig opgebrand. En zo geschiedde. De bedrijfsarts kon mij pas een week later zien en de tijd deed haar werk. Er ontstond rust en ik stortte in. Heel langzaam krabbelde ik op en durfde ik stapje voor stapje toe te geven dat de manier van leven die ik tot dan toe had gekozen niet bij mij past. Ik deed mijn best om steeds harder en zakelijker te worden en steeds minder te voelen. Het holde me uit en ik moest het wel over een andere boeg gooien. Maar…hoe dan? Waar vind je een plek in deze maatschappij als ‘kunnen voelen’ je grootste kwaliteit is en je graag wil leven en werken vanuit verbondenheid? Waar kun je nog terecht als je niet opgewassen bent tegen hardheid? Ik zag het somber in en stond op het punt te concluderen dat ik gewoon niet in deze maatschappij pas. Gelukkig deed ik een bevrijdende ontdekking.

Hallelujastemming

Ik maakte kennis met een nieuw wereldbeeld, dat van de kwantumfysica. In deze nieuwe natuurkundige tak van wetenschap worden de meest wonderlijke wetten ontdekt waardoor ons huidige wereldbeeld compleet op zijn kop komt te staan. Ik leerde dat wij mensen geen afgescheiden wezens zijn, maar allemaal onderdeel van één groot energieveld waarin alles met alles samenhangt. Ik ontdekte dat ik eigenlijk in een wereld leef waarin je de meeste winst behaalt als je streeft naar meer leven voor iedereen; een wereld waarin zachtheid, zorgzaamheid en verbondenheid niet alleen mag bestaan, maar ook nog eens de meest efficiënte manier van leven is. Het bracht mij in een halleluja stemming. Als de wereld er zo uitziet, dan pas ik er precies in!

Historisch en wetenschappelijk perspectief

We zijn allemaal opgegroeid met een darwinistisch wereldbeeld en hebben de evolutie theorie en het daaruit voortvloeiende idee van ‘survival of the fittest’ volledig geïnternaliseerd als leidraad in ons leven.

Het is eten of gegeten worden, aan jou de keuze. Deze kijk op de werkelijkheid plaatst ons als concurrenten tegenover elkaar. Je moet voortdurend op je hoede zijn, want als het er op aan komt, kan zelfs je beste vriend ineens een tegenstander worden. Het maakt ons bang en het maakt ons eenzaam. De kwantum fysica biedt ruimte voor een nieuw wereldbeeld. Aangevuld met inzichten uit de nieuwste biologische wetenschappelijke ontwikkelingen wordt het helder hoe het komt dat zoveel mensen zich lusteloos, vermoeid en somber voelen: hoe jij de werkelijkheid waarneemt, heeft direct invloed op hoe de cellen in je lichaam zich gedragen. Cellen kunnen zich, afhankelijk van hoe zij de omgeving ervaren, in twee staten bevinden: groei of bescherming. Ervaart een cel een omgeving als bedreigend, dan sluit deze zich af en gaat alle energie naar de voorbereiding op een mogelijke vecht- of vluchtreactie. Ervaart een cel de omgeving daarentegen als veilig, dan kan deze nieuwe energie gaan produceren en zich daarmee openstellen voor groei. Wanneer je je realiseert dat je hele lichaam uit cellen bestaat, kun je je voorstellen wat leven met een darwinistisch wereldbeeld doet met je lichaam.

Van weerstand naar moed

Het omarmen en uitdragen van de nieuwste wetenschappelijke inzichten vraagt moed. Je kunt de impact ervan vergelijken met de ontdekking dat de aarde rond is. Ook daarvan werd gezegd: “Is er iemand zo dom om te geloven dat er mensen zijn van wie de voetstappen hoger zijn dan hun hoofden? Dat de oogst en de bomen naar beneden groeien?”** Je moet zo dapper durven zijn om te geloven dat de bomen inderdaad naar beneden groeien en je moet opgewassen zijn tegen een omgeving die jou heel graag wil laten geloven dat je naïef bent. Maar één ding kan ik je beloven: het is het meer dan waard. Ik leef nu sinds een jaar volgens dit fijne wereldbeeld en er zijn zoveel bijzondere dingen gebeurd! De mooie mensen die ik ontmoet en de vele kansen die zich voordoen kunnen gewoon geen toeval zijn. Door me bij elke keuze waar ik voor sta af te vragen welke optie leidt tot meer leven voor iedereen, ontvouwt zich de juiste weg vanzelf. Wanneer ik dan in vertrouwen die weg ook daadwerkelijk bewandel, komen alle cellen in mijn lichaam weer in de groeistand. Dat maakt niet alleen mijn leven een stuk fijner, maar de hele wereld tot een plek waar ik me helemaal thuis voel.

* Biology of Belief, Bruce Lipton

** Lactantius (245-325)

Ode aan de dappere voelers

Naar aanleiding van de schrikbarende toename van het aantal burn-out gevallen in Nederland lanceerde de overheid in 2014 de campagne ‘Check je werkstress’. Uitgangspunt daarbij was dat het bespreken van werkdruk en stress een taboe is op de werkvloer. “Ik wil dat het normaal wordt dat werkgevers en werknemers stress met elkaar bespreken en aanpakken” zei Minister Asscher bij de lancering van het plan. Het is natuurlijk fantastisch en ook heel erg nodig dat werkstress bespreekbaar gemaakt wordt. De vraag is echter of er niet een stap wordt overgeslagen. Durven mensen eigenlijk wel te voelen dat zij last hebben van stress?

Taboe op voelen
In de tijd dat ik zelf werkzaam was als manager bespraken wij als leidinggevenden onderling regelmatig de hoge werkdruk. We puften en steunden heel wat af samen. Maar in plaats van dat dat een verminderd stressgevoel tot gevolg had of er initiatieven genomen werden om de werkdruk te verminderen, joeg dat de druk eigenlijk alleen maar op. “Kennelijk is het heel normaal om dit te voelen; iedereen heeft er last van” dacht ik. En ook: “Het zal wel aan mij liggen dan, dat ik dit haast niet volhoud; iedereen om me heen kan het blijkbaar wel aan” en huppakee, daar werd weer een grens verlegd. Ik ervoer niet zozeer een taboe op het bespreken van de hoge werkdruk, als wel op het serieus nemen van mijn eigen gevoel. Natuurlijk hield ik dit niet tot in de oneindigheid vol en met mij verlieten nog vele anderen de werkvloer uiteindelijk met een burn-out.

Wie durft?
Jammer toch dat het ervaren van stress ondertussen zo’n vanzelfsprekendheid is geworden dat niemand er meer raar van op kijkt als je aangeeft dat het je teveel wordt. Eén van de veel gehoorde adviezen die je krijgt als je vertelt dat je last hebt van stress is: luister goed naar je gevoel. Een goedbedoeld, maar volkomen misplaatst advies aan mensen die stress ervaren. Stress ontstaat per definitie doordat je langere tijd je eigen grenzen niet hebt weten te bewaken en je dus niet in staat bent gebleken goed naar je gevoel te luisteren.
Om te voorkomen dat stress zich ontwikkeld tot overspannenheid of een burn-out is het noodzakelijk om in een vroegtijdig stadium de signalen te onderkennen. En dat is nu precies wat er zo moeilijk is! Want wie durft er in een omgeving waarin iederéén het heel erg druk heeft en iederéén vaak last van hoofdpijn trouw aan zichzelf te blijven? Wie durft te zeggen: “Zo wil ik niet leven, hier kies ik niet voor.” Gezien de grote toename van het aantal burn-out gevallen zijn dat steeds minder mensen.

Ode aan de dappere voelers
Een enkele keer ontmoette ik in mijn loopbaan een dappere collega die de te hoge werkdruk tot vervelens toe bespreekbaar durfde te maken in het openbaar en zich niet meteen de mond liet snoeren met een grapje of denigrerende opmerking. Helaas werden deze mensen –ook door mij- al snel gezien als “zeurder”. We ‘wisten’ dat het geen zin had om hier veel tijd aan te besteden en eigenlijk wilden we gewoon zo snel mogelijk terug naar die gigantische berg werk die er op ons lag te wachten…
Achteraf heb ik me bedacht hoe dapper deze collega’s waren en omdat ik daar toen niet toe in staat was, doe ik het nu: “Dank jullie wel voor het uitsteken van je nek en wat geweldig dat jullie trouw durfden te blijven aan je gevoel!”

Met mij is het uiteindelijk goed gekomen en ik er trots op om te kunnen zeggen dat ik mezelf tegenwoordig als één van hen mag beschouwen. Ook ik ben een dappere voeler geworden.

Wil jij ook een dappere voeler worden?
Download dan mijn stappenplan naar een leven als dappere voeler.

 

Voelen als overlevingsstrategie

In Nederland kampen 800.000 mensen met een stemmingsstoornis, heeft 1 op de 4 medewerkers last van burn-out verschijnselen en slikken 1000.000 mensen antidepressiva. Indrukwekkende cijfers die impliceren dat er nogal wat mensen zijn van wie het gevoelsleven uit balans is geraakt. Op een gezonde manier ruimte geven aan je gevoel blijkt voor veel mensen lastig. Ergens is het idee ontstaan dat leven vanuit je hoofd veiliger is; dat je je daarmee gemakkelijker staande kunt houden in de harde wereld waarin we leven. Het tegendeel is echter waar; het wegstoppen van je gevoel maakt je juist veel kwetsbaarder.

Gevoel uitschakelen
Eén van de kenmerken van een depressie of burn-out is het verlies van contact met het gevoel. Het uitschakelen van je gevoel is een hele efficiënte strategie om te kunnen overleven in een wereld die te hard, te somber of te onecht voor je is. Wanneer het je lukt om je niet te laten raken wordt het leven dragelijker en minder zwaar. Niet gek dus dat er zoveel mensen zijn die deze strategie kiezen om zich staande te houden. Toch is het niet de meest duurzame oplossing.

Duveltje uit een doosje
Gevoel heeft de lastige (of mooie, het is maar hoe je het bekijkt…) eigenschap dat het gehoord en gezien wil worden. Wegstoppen, ontkennen, negeren…het werkt wel, maar slechts voor bepaalde tijd. Onherroepelijk dient het zich weer aan, en meestal niet op een moment dat het jou goed uitkomt.

Verstoppen maakt kwetsbaar
Het verstoppen van je gevoelens maakt je eigenlijk veel kwetsbaarder dan je bent. Je lijkt wel groot en sterk, maar ergens in jou zit een stuk dat niet gezien mag worden. Bij verstoppen hoort de spanning van het gevonden worden. Het is díe spanning die zich bij veel mensen ontwikkeld tot stress.

Controle over je gevoel
Als verstoppen niet werkt, wat moet je dan wel met dat gevoel? Het blijft niet prettig om je onzeker, klein en bang te voelen. Het antwoord is eigenlijk heel simpel: laat het gecontroleerd toe. Door je af en toe in een veilige omgeving even heel erg bang of klein te voelen haal je de spanning van het gevoel af en hoeft er niets meer verstopt te worden. Daarmee verdwijnt het akelige gevoel dat “ze er achter zullen komen” of dat je “door de mand kunt gaan vallen” en kun jij je leven in volledige vrijheid gaan leven.

Weet jij niet goed meer hoe je contact kunt maken met je gevoel? Misschien helpt mijn Stappenplan naar een lichter leven je. Download het hier gratis!