Voor mensen met stemmingswisselingen, somberheid, paniekaanvallen en andersoortige gevoelservaringen waar je af en toe helemaal niet goed van wordt, is het zicht krijgen op hoe je zenuwstelsel werkt een verademing.

Het is alsof je ineens de routebeschrijving krijgt van Timboektoe naar huis.

Alle bovengenoemde ervaringen ontstaan omdat je zenuwstelsel denkt dat er echt een groot gevaar is. Het helpt je overleven. Dat is op zich heel fijn, maar niet als je zeker weet dat er echt geen gevaar is en dat ‘weten’ geen enkele indruk maakt op je lijf.

Je blijft hangen.

Het is een beetje als de naald van een ouderwetse grammofoonplaat die niet verder kan door een kras in de plaat. Daar word je ook helemaal gek van als je niet weet hoe je de arm op moet tillen en een klein stukje verder plaatsen.

Beetje vervelend, maar te doen.

Precies zo werkt het met je lijf als dat veel te sterk reageert. Je moet even weten hoe je eruit kunt komen. En weet je wat het mooie is van je zenuwstelsel?  In tegenstelling tot een kras in een grammofoonplaat kunnen de krassen op jouw ziel wèl minder diep worden.