Er zijn mensen die vinden dat je niet alles wat emotioneel pijn doet trauma moet noemen. Ik denk dat dat is omdat de wachtlijsten in de GGZ enorm zijn en er daar teveel mensen om hulp vragen die ook ergens anders geholpen zouden kunnen worden.

Ik zou niet weten waarom het anders niet gewoon trauma mag heten.

Dankzij Gabor Maté hebben we een mooie nieuwe definitie van het woord, namelijk dat het niet de gebeurtenis zelf is die maakt of iets traumatisch is, maar de manier waarop je lijf gereageerd heeft op die gebeurtenis. Dat betekent dus dat je niet voor iemand anders kunt bepalen of iets traumatisch is geweest of niet.

Alleen de persoon zelf kan dat voelen.

Je voelt dat aan dat je onder of over reageert op dingen die gebeuren in het hier en nu. Dus bijvoorbeeld dat je van het minste of geringste schrikt. Of dat je niet voor jezelf opkomt als iemand je pijn doet. Je reactie staat niet in verhouding tot wat er gebeurt.

Van mij mag alles wat pijn doet trauma heten.

Graag zelfs, want dan wordt het misschien een keertje serieus genomen. Om te beginnen door jezelf. Verwaarloosd trauma kan namelijk nogal desastreuze gevolgen hebben. Denk aan verslavingen, eetstoornissen of burn-outs. Als je er op tijd bij bent zijn die echt te voorkomen.

Hoe?

Door te leren voelen. Dat klinkt misschien veel te eenvoudig als je denkt aan het grote en beladen woord ’trauma’. En juist daarom pleit ik ervoor alles wat pijn deed in het verleden, niet goed verwerkt werd en dus nu nog getriggerd kan worden gewoon trauma te noemen. Hoe toegankelijker we het maken, hoe eerder het herkend wordt en hoe eenvoudiger het opgelost kan worden.