Misschien vraag je je weleens af hoe het komt dat je soms zó overweldigd kan raken door verdriet, boosheid of angst. De kans is groot dat dat iets te maken heeft met je ervaringen als kind. Ieder kind maakt moeilijke dingen mee. Als die goed verwerkt worden dan houd je er ‘alleen maar’ nare herinneringen aan over.

Zijn ze niet verwerkt, dan blijf je ze zo nu en dan voelen.

Het zijn kwetsbare plekken waar je in geraakt kunt worden. Nou is er niets mis met kwetsbaarheid, maar het kan wel erg vervelend zijn als je steeds zo uit het lood geslagen wordt. En al helemaal om niets, want zo lijkt dat vaak.

Dat is het natuurlijk niet.

Het zijn de dingen die je geraakt hebben als kind. De dingen die je niet begreep en niemand je uitlegde. De dingen waarover andere mensen grapjes maakten waardoor jij je zo klein voelde. De dingen waar je je voor schaamde en die niemand, niemand, niemand mocht weten.

Die dingen ga je dan weer voelen.

En ineens is het niet meer weg te maken. Wat je altijd deed werkt niet meer. Tranen kunnen niet meer weggeslikt, boosheid laat zich niet meer wegstoppen. Je hart blijft als een razende tekeer gaan.

Weet je wat dat betekent?

Dat het tijd is om te gaan verwerken wat nog is blijven liggen. Precies op het moment dat je merkt dat je er niet meer omheen kunt ben je er klaar voor om het te gaan voelen. Dat hoeft natuurlijk niet allemaal in één keer.  

Dat zou veel teveel zijn.

Je kunt leren om dat in kleine stapjes te doen en vanuit een basis van emotionele veiligheid. Want hoewel je die op dit moment waarschijnlijk helemaal niet voelt is die echt nog steeds aanwezig in jouw lijf.

Kom je ontdekken waar die zit?