Mijn eerste vriendje noemde mij vaak stresskip. Niet als koosnaampje, maar als reactie op hoe druk ik mij altijd maakte over zo’n beetje alles wat er gebeurde. Het maakte niet uit hoe klein of groot iets was.

Ik raakte ervan in de stress.

De vader van mijn kinderen schrok zich altijd een ongeluk als ik van iets schrok. Het geluid dat ik maakte als ik erachter was gekomen dat ik bijvoorbeeld iemand was vergeten te bellen ofzo was zó intens, dat hij dacht dat er wel iets vreselijks gebeurd moest zijn.

Ik stond altijd op scherp.

Wat ik niet wist was dat ik altijd op mijn hoede was en vanuit problemen dacht omdat mijn zenuwstelsel in de war was geraakt. Je zenuwstelsel kan in twee verschillende standen staan: leven of overleven. Kinderen die opgroeiden in een emotioneel onveilige omgeving leven als volwassenen vaak nog steeds in de overlevingsstand. Ze voelen zich vaak gespannen en het gevolg daarvan is dat alles we ze meemaken altijd héél erg lijkt te zijn.

Maar ja, wist ik veel.

Ik dacht gewoon dat er iets mis was met mij en niemand kon me vertellen dat dat niet zo was. Gelukkig ontdekte ik bij toeval het gevoel van de veilige stand van mijn zenuwstelsel en leerde ik vlak daarna de polyvagaaltheorie kennen. Dat zette mij op het spoor van leven in plaats van overleven. Ik leerde het mezelf en de afgelopen jaren heb ik het al aan heel veel anderen geleerd.

En weet je wat het mooie is?

Paniekaanvallen verdwijnen, eetstoornissen verliezen hun functie, somberheid lost op. Het lijkt een wonder, maar het is gewoon slim gebruik maken van je eigen lijf.

Wil je weten hoe?

In de workshop emotionele veiligheid leer je de basisvaardigheden waar je zelf in de praktijk van je leven mee verder kunt.