Soms schrik ik ervan hoe stom ik kan doen.

Dan vergeet ik bijvoorbeeld keer op keer iets mee te nemen en dan ook nog eens bij dezelfde persoon. Of ik ga ineens heel veel ruimte innemen. Echt zo stom! Hoewel ik dat wel het liefste zou doen, weet ik ondertussen dat het geen zin heeft om dan heel erg mijn best te gaan doen om dingen anders te doen.

Er zit namelijk heel vaak wijsheid in.

Het is niet zomaar iemand bij wie ik over de top veel ruimte in ga nemen, maar juist bij degene die zijn grenzen zo moeilijk aangeeft. En degene bij wie ik steeds iets vergeet heeft zoveel behoefte aan structuur dat het ontbreekt aan de flexibiliteit die ook nodig is om fijn te kunnen leven.   

Fascinerend, vind je niet?

Het lijkt haast wel zo te zijn dat mijn gedrag onbewust uitvergroot wordt om iets dat nog onvoldoende zichtbaar is voor de ander, maar wel last veroorzaakt uit te lokken. Zou dat kunnen? Dat twee onbewuste belevingswerelden met elkaar in contact treden in een poging dat wat niet klopt op te lossen?

Mijn ervaring is van wel.

Toch blijft het stom voelen om precies op de pijnlijke plekken van een ander te drukken en soms verdenk ik mezelf ervan dat ik wijsheid gebruik als smoesje om mijn eigen stommiteiten weg te poetsen.

Zeker weet ik het natuurlijk nooit.

Wat ik wel zeker weet is dat het andersom zo werkt.  Als er iemand is waar ik erg door getriggerd raak, dan spiegelt diegene me iets wat er speelt bij mij. Ik blijf dan tegenwoordig graag in de buurt en laat me triggeren, totdat de last in mij is opgelost. Dat was vroeger wel anders, hoor. Ik heb het moeten leren. Maar nu ik het kan is het echt zó vruchtbaar.

De mogelijkheden tot verwerken van trauma liggen gewoon voor het oprapen!

Wil je weten hoe je daar gebruik van kan maken? Ik vertel het je graag. Het is niet moeilijk, want je lijf is ervoor gemaakt. Je hoeft alleen maar ja te zeggen tegen je eigen zenuwstelsel en de rest gaat vanzelf.

Dat klinkt vast te simpel en dat is het ook, maar dat is alles nadat je geleerd hebt hoe het moet.