We hebben als mensheid echt een mooie ontwikkeling doorgemaakt waar het gaat om het omgaan met emoties. Nadat het eerst not done was om daarmee bezig te zijn, tenzij je er mooie gedichten of schilderijen over maakte, zijn we ons bewuster van wat we voelen.

Dat lijkt me positief.

Op dit moment worden mensen steeds opener. Delen = helen is toch wel een gangbare uitspraak geworden waar veel mensen dankbaar gebruik van maken. Het is zo fijn om je niet zo alleen te voelen met alles wat je van binnen meemaakt!

Dat stelt gerust en verbindt.

De volgende stap die zich nu aandient in onze ontwikkeling is om onze emoties ook daadwerkelijk te gaan voelen. Het erkennen van wat je voelt is een mooie eerste stap, het erover delen een dappere tweede en dan wordt het nu tijd voor de spannende derde.

Met aandacht aanwezig zijn bij wat je voelt.

Deze volgende stap is een pittige, want emoties die je liever niet voelt kunnen echt afgrijselijk veel pijn doen. Je moet wel weten waarom je het doet, want anders begin je er natuurlijk niet aan.

Het maakt je minder kwetsbaar.

Huh? Voelen maakt je minder kwetsbaar?

Ja.

Dat werkt zo. Elke keer dat er een emotie ontstaat en je die niet helemaal voelt, blijft hij onafgemaakt in je lijf achter. Het wordt materiaal dat getriggerd kan worden.  Een weggeslikte traan kan op een later moment weer voelbaar worden. Weggedrukte boosheid komt op een onverwacht moment tot ontploffing.

Iemand die altijd alles meteen voelt kan niet getriggerd raken.

Wel geraakt natuurlijk, maar als dat direct gevoeld wordt blijft er niets achter. Als je weet dat een emotiegolf maximaal 1,5 minuut duurt, vraag je je toch af waarom we die niet ‘gewoon’ even voelen.

Weet je waarom? Omdat we niet geleerd hebben hoe dat moet.

Gelukkig is voelen een vaardigheid en niet eens eentje die zo heel erg moeilijk is om te leren. In de workshop emotionele veiligheid leer ik het je graag!