Over Daphne

Mijn leven heeft lange tijd in het teken gestaan van mijn emoties. Met twee oma’s die ten onder zijn gegaan aan hun gevoelsleven en twee ouders die besloten hadden dat hen dat koste-wat-het-kost, nooit zou overkomen was er weinig ruimte voor al dat intense voelen van mij. Het werd bestempeld als een probleem en de oplossing gezocht in pillen en cognitieve therapie.

Van ontwikkelingstrauma hadden we nog nooit gehoord. 

Nu, zo’n 35 jaar later, voel ik me gezegend met een rijk gevoelsleven. Pillen, cognitive therapie en later verslavingen hebben me tijdeljk geholpen om te overleven, maar bleken niet te leiden tot minder gevoel. Omdat niemand mij een andere weg kon wijzen ging ik zelf op zoek naar een manier om fijn te leven met een overdaad aan gevoelens. 

Dat onderzoek, aangevuld met allerlei moois dat door anderen werd ontdekt, leidde tot mijn huidige leef- en werkwijze.

 

 

Omdat pillen, therapie en later verslavingen,  het bleek allemaal niet te werken. Ik bleef maar voelen en dus was ik genoodzaakt om zelf een manier te verzinnen om daarmee te leven. Met vallen en opstaan leerde ik mijn eigen emoties 

 

Toen bleek dat niest opgewassen was tegen ndertussen ben ik ontzettend blij met hoeveel ik voel en me ook gaan realiseren dat mijn gevoeligheid het gevolg is van 

 

Altijd al heb ik veel en intens gevoeld. Emoties bewegen zich als golven door mij heen en ik heb me vaak verzet tegen het feit dat ik daar best weinig invloed op had. Als kind leerde ik dat het niet gewenst was om te pas en te onpas te veranderen van stemming en ik deed erg mijn best om die stabiel te houden.

Dat lukte niet.

Toen ik 19 was begon ik te huilen en hield niet meer op. Achteraf bekeken was dat een behoorlijk gepaste reactie op alles wat ik tot die tijd had meegemaakt, maar op dat moment werd dat door niemand zo gezien.

Ik kreeg pillen en heel veel cognitieve therapie. En om de boel leefbaar te houden ontwikkelde ik nog wat verslavingen.

Ontwikkelingstrauma kenden we nog niet.

20 jaar pillen slikken en cognitieve therapie maakten mij niet gelukkiger en dus werd ik opgegeven. “Dit is het hoogst haalbare. Hier zul u het mee moeten doen.” zei mijn psychiater. Toen ik vlak daarna opnieuw instortte opende zich de weg naar het complementaire 

 

Zo goed en zo kwaad als het ging leerde ik mezelf voelen.Voor een deel ging dat door het inzetten van allerlei verslavingen 

Pillen

Na een afspraak met een psychiater kreeg ik de diagnose depressie en een pak pillen. In de 20 jaar die daarop volgden leerde ik met behulp van vele psychologen en psychiaters waarom het precies klopte dat ik zo moest huilen. Natuurlijk was dat een hele opluchting, maar elke keer als ik stopte met het slikken van pillen en de tranen weer onbedaarlijk begonnen te stromen trokken we voor de zekerheid toch maar weer de conclusie dat ik er nog niet klaar voor was.

Pieken en dalen

Terugkijkend kan ik zien dat de momenten van extreme emotionele pieken of dalen altijd precies klopten. Ze wezen mij de weg. Zo kreeg ik eens enorme paniekaanvallen. Zo heftig dat ze mij het leven onmogelijk maakten. En ja, eerlijk is eerlijk. Ik leefde ook een voor mij onmogelijk leven. De keuzes die ik had gemaakt pasten niet bij mij en toen ik op het punt stond om daar bovenop nog eens een volgende keuze te maken die niet klopte werd ik stopgezet. Door mijzelf notabene!

Feedbacksysteem

Ik leerde zien dat mijn emoties mij feedback geven over de stappen die ik zet. Is het een gepaste stap, dan voel ik een stille rust in mij. Is het te intens fijn? Dan klopt er iets niet. Word ik bang? Dan is er ergens gevaar. Misschien is het een misverstand en wordt er iets traumatisch van vroeger geraakt, maar misschien klopt het ook wel met het hier en nu en is het niet de plek of persoon of stap die bij mij past. Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt en ik startte een minutieus onderzoek naar hoe dat werkt, die terugkoppeling door emoties. Wat gebeurt er als ik luister? Wat als ik niet luister? Waar wijst het me naartoe? Wat is het effect ervan op de kwaliteit van leven? In eerste instantie bij mezelf, later ook bij anderen. Ik maakte er mijn werk van.

Voelen | verzachten | leven

Ik werd dankbaar voor het vele en intense voelen. Het is juist mijn mogelijkheid en de bereidheid om al die afgrijselijk- en heerlijkheden volledig waar te nemen, die mij in contact brengt met mijzelf en met anderen. Het is pas sinds ik zonder voorwaarden durf te voelen, dat ik leef.

Opleiding psychologie

Toen ik mijn studie Psychologie afrondde en mijn diploma ophaalde was er maar één vraag die mij bezighield: hoe ga ik ervoor zorgen dat ik niet als psycholoog aan het werk hoef te gaan? Ik was ervan overtuigd dat in de praktijk zou blijken dat ik niets kon van wat ik geleerd had en ik had helemaal geen zin om door de mand te vallen.

Vluchten

De manager van mijn bijbaan redde mij. Hij vroeg mij om zijn team aan te sturen en ik nam dat aanbod direct aan. Al op de allereerste dag wist ik dat het werk van leidinggevende niet bij mij paste, maar ik durfde niet meer terug. Pas 17 jaar later viel ik uit met een burnout. Angst is lang de baas geweest in mijn leven.

Samen met Daphne

In 2014 startte ik mijn praktijk. De burnout gaf mij het laatste zetje om uit het schijnveilige nest van een vaste baan te stappen. Ik volgde een coachopleiding waarin ik leerde dat je nare emoties kunt gebruiken om te helen wat onbewust is opgeslagen en dat ervoor weglopen niet kan. Voor het eerst ervoer ik wat ‘de weg eruit, is de weg er doorheen’ werkelijk betekent. Tegelijkertijd ontdekte ik de betekenis van het woord ‘moeiteloosheid’ en voelde hoezeer ik ernaar verlang om zo te leven.

Voelen, hoe doe je dat?

In eerste instantie werkte ik met de methodieken die ik had geleerd in mijn opleiding. Al snel ontdekte ik dat zo’n beetje al mijn cliënten net als ik heel veel voelden en geen idee hadden hoe ze daarmee om moesten gaan. Ik begon mij te specialiseren in het omgaan met emoties en ontwikkelde steeds meer een eigen manier van werken.

De stroom volgen

Na mijn scheiding in 2018 werd het nodig om een geheel inkomen te gaan verdienen en kwam de angst weer terug. Ik durfde niet te vertrouwen op mijn eigen praktijk als enige bron van inkomsten, ging solliciteren en vond de meest geweldige baan die ik me maar kon wensen. Vanaf 2019 werk ik als ervaringsdeskundig therapeut bij Human Concern met mensen met een eetstoornis. Voor hen is het leren voelen van en leven met emoties noodzaak geworden. De combinatie van mijn eigen praktijk met mijn werk bij Human Concern in een multi disciplinair team maken van mij een gelukkig werkend mens.

Houd je van lijstjes? Mijn cv vind je hier.

En verder

Ik woon in Zaandam, leef een behoorlijk moeiteloos en intens leven en droom van een boshuisje waar ik over een paar jaar naartoe ga verhuizen. De helft van de tijd breng ik door met mijn 3 kinderen van wie ik veel leer over de noodzaak om authentiek te zijn en anderen hun authenticiteit te gunnen.

Eigen ritme

Als mijn kinderen er niet zijn vind ik het fijn om in mijn eigen ritme te leven. Ik hou van dansen. Biodanza is favoriet en Ecstatic Dance wint terrein. In verbinding met anderen ontstaat voor mij magie. En of die nu tot stand komt via dans, in mijn werk, door aanraking of in een gesprek, het geeft mijn leven zin en het geeft mij zin in het leven.