Misschien herken je dit.

Iemand zegt iets en direct vliegt de vlam in de pan. Het valt helemaal verkeerd omdat je al zo vaak hebt meegemaakt dat precies dit tegen je gezegd werd en nu is het genoeg. Anders dan vroeger laat je niet meer over je heen lopen, dus deze keer kom je voor jezelf op.

Je zegt waar het op staat.

Als de ander reageert begint er een klein barstje te komen in je stevigheid. Want er wordt je verteld dat het echt niet zo gezegd is of op zijn minst niet zo bedoeld. Misschien heb je het niet goed gehoord, of niet goed begrepen?

Je onzekerheid neemt toe.

Maar ook de motivatie om nu eindelijk eens een weerwoord te geven, dus je geeft je niet zomaar gewonnen. Je vertelt dat je dit niet fijn vindt en dat het echt nodig is dat er eens naar je geluisterd wordt. Dat het je doet denken aan vroeger, toen er altijd…

En dan ineens kickt het in.

Je realiseert je dat je in een herbeleving terecht bent gekomen. Je ziet dat helemaal niets van wat jij in dit moment als bedreigend hebt ervaren ooit echt bedreigend is geweest. Dat je dus voor niets zo duidelijk en resoluut bent opgetreden en dat je de ander verantwoordelijk hebt gemaakt voor iets wat daar helemaal niet thuishoorde.

En met dit inzicht komt de schaamte.

Je verkrampt. Je wordt bang. Je voelt blauwe plekken van binnen. Want hoe pijnlijk is het, dat nu je eindelijk voor jezelf durfde opkomen, dat onterecht bleek te zijn. Niet voor jezelf opkomen heeft zoveel pijn veroorzaakt en nu doet het tegenovergestelde precies hetzelfde.

Hoe vind je dan de zachtheid in jezelf weer terug?