Op de foto zie je mij op schoot bij mijn moeder. Ik was denk ik een jaar of 7 en we waren op vakantie in Luxemburg. Ik was daar in contact gekomen met het geloof. Ik denk doordat we een klooster hadden bezocht of kapelletjes tegenkwamen of zoiets. Ik zat er in ieder geval erg vol van en het zou me niets verbazen als ik haar daar, op het moment dat deze foto genomen werd, van alles over aan het vertellen was.

Ze luisterde en leerde me weesgegroetjes.

Zelf werd ze opgevoed door een overtuigd atheïste. Mijn oma wilde niets over het geloof horen en deed het allemaal af als onzin. Ook toen mijn moeder dat wilde onderzoeken toen zij zelf een kind was. Dat zij zich uiteindelijk wel voor mij en mijn verlangen open kon stellen betekent dat ze een ketting doorbroken heeft.

Ze was zelf namelijk ook een behoorlijke atheïste geworden.

Wat onze voorouders aan werk hebben verricht is voor ons niet zichtbaar. Soms horen we er nog iets over als verhaal, maar als een ketting echt goed doorbroken is merk je er gewoon helemaal niets van dat die er ooit is geweest. In onze familie kunnen we ondertussen bijvoorbeeld gewoon zijn wie we zijn. Hoewel het soms weleens schuurt is uiteindelijk niets echt belachelijk en al helemaal geen reden om iemand uit je hart te zetten.

Het generatiewerk dat ik te doen heb gaat over emotionele veiligheid.

Hoewel ik er hard mee aan het werk ben is die ketting in onze familielijn nog niet doorbroken. Ik kan wel zeggen dat ikzelf ondertussen behoorlijk emotioneel veilig ben voor mijzelf, maar het doorgeven aan de volgende generatie, is een ander verhaal. Toen mijn kinderen 7 waren had ik nog nooit gehoord van de veilige stand van mijn zenuwstelsel.

Ik was vooral veel aan het overleven.

Mijn kinderen zijn ondertussen groot en hebben heel wat moeten missen aan emotionele veiligheid. Toch is het nooit te laat als je het mij vraagt en als je het hen vraagt ook niet, trouwens. Toen ik laatst weer eens zelfreflectief  naar ze uitsprak dat ik er zoveel niet voor ze was vroeger, zei één van hen: “Jij? Jij bent er altijd gewoon geweest, hoor!” terwijl de andere twee instemmend knikten.

Heel misschien is het gewoon aan het lukken.

Op dit moment ontwikkel ik de workshop emotioneel veilig ouderschap waarover je hier meer informatie vindt.