Vruchtbare crisis

 

Niet te geloven. Hoeveel pijn kan een mens verdragen? Na een periode van fijne flow, komt er momenteel veel pijn voorbij in mijn leven. Het snijd als een scherp mes door me heen en raakt me tot diep in mijn ziel. Ik ken dit. Ik maakte het al heel vaak mee. Maar deze keer voelt het anders. Onder de bodem is een grond van vertrouwen ontstaan. Ik zak en zak, maar voel aan alles dat ik er niet doorheen zal gaan. Wat een verschil met eerdere ervaringen!

Over crisissen bestaat een hardnekkig misverstand. Alhoewel iedereen ze heeft en ze ook steeds weer terug blijven komen, geloven we dat het niet goed met ons gaat als we er één doormaken. Dient een crisis zich aan, dan willen we er zo snel mogelijk van af. We zoeken naar afleiding in vele vormen: oplossingen bedenken, teveel drinken, excessief social media gebruik. Keuze te over. En dat is jammer, want een crisis draagt een zeer krachtige potentie in zich. Het opent de weg naar vrijheid.

De enige manier om gebruik te maken van de vruchtbaarheid van een crisis, is erin springen. Voel wat er te voelen is en geef je over aan de heftigheid ervan. Dat is zeker niet gemakkelijk. Als vanzelf gaat alles in ons in verzet tegen de pijn die hoort bij een flinke crisis. Wil je al meebewegen, dan kom je onherroepelijk je eigen weerstand tegen. Voor je het weet ben je weer weg bij de pijn. Dat voelt natuurlijk wel even fijner, maar pijn laat zich niet wegstoppen. Ergens in je lijf wordt het opgeslagen en zal zich later opnieuw, maar dan iets heftiger aandienen. Wordt er niet geluisterd, dan wordt er harder geroepen.

Het afgelopen jaar ben ik gaan luisteren. Wat ik hoorde was verre van fijn. Het maakte me bang en er waren momenten dat het voelde alsof ik het niet aankon. Op die momenten ben ik het ook niet aangegaan. Het is belangrijk om mild te zijn voor jezelf. Ik heb gezorgd dat ik onder deskundige begeleiding van een collega coach ruimte durfde te maken voor de pijn die zich aandiende. Dat voelde soms als een hopeloze weg. Er bleef maar pijn komen. Wat had het voor zin?

Nu, een paar maanden later voel ik welke zin het heeft gehad. Het heeft mij vrij gemaakt om te kunnen voelen welke stappen in het leven op dit moment ècht bij mij passen. Wie ik werkelijk ben en wat mij te doen staat. Dat blijken hele andere stappen te zijn dan ik tot nog toe van mezelf gewend was. Maar ze voelen verrassend goed en dus zet ik ze met gemak. Stapje voor stapje. Dat daar kennelijk een nieuwe crisis bij hoort, maakt me niet meer bang. Ik weet nu zeker dat een crisis me enkel en alleen uitnodigt tot diepere lagen van vrijheid en dus maak ik er met alle liefde ruimte voor.

Wil jij ook graag gaan luisteren naar wat de pijn jou te vertellen heeft, maar vind je het spannend? Samen staan we sterker dan jij alleen. Kijk voor meer informatie op www.samenmetdaphne.nl/traject.

Dobberen

De afgelopen week bracht ik door in Frankrijk in een fantastische retraite van de stichting Filosofie en Meditatie. Er werd van alles in beweging gezet en ik leerde veel. Bijvoorbeeld ‘dobberen’.

Wanneer wij geconfronteerd worden met een uitdaging in ons leven, hebben we nogal eens de neiging om deze in een vraag te gieten en het juiste antwoord erop te gaan zoeken. Dat is enorm hard werken. Er zijn tal van mogelijke antwoorden. Hoe weet je nu welke de juiste is? Twijfel dient zich aan en daarmee een hoop verwarring en onrust. Vruchtbaarder is het om zo’n uitdaging mee te nemen in een meditatie en erop te gaan dobberen. Hoe doe je dat?

Voor wie bekend is met meditatie:
Als je gewend bent om te mediteren is het simpel. Het enige dat je doet is afdalen naar de stilte, je focus naar de uitdaging brengen, erop dobberen en jezelf openen voor wat er tevoorschijn wil komen.

Voor wie niet bekend is met meditatie:
Als je niet gewend bent om te mediteren is het ook simpel. Veel mensen denken dat mediteren hetzelfde is als stoppen met denken. Ze hebben dan weleens een poging gedaan, ontdekten dat gedachten bleven komen en trokken de conclusie dat ze het niet kunnen. Jammer! Mediteren is niet geen gedachten hebben, mediteren is je bewust worden van alles wat er gebeurt in je lijf en hoofd en daarnaar kijken. Je neemt een andere positie in en kijkt als het ware vanaf een afstandje naar jezelf. Probeer het maar eens! Het is echt de moeite waard om hiermee vertrouwd te raken. Toch hoef je niet te wachten met dobberen tot je er vertrouwd mee bent. Ook jij kan direct beginnen, zij het in een iets andere vorm. Heb je een uitdaging in je leven? Neem deze dan mee de dag in. Concreet betekent dat dat je er een aantal keer per dag actief mee bezig bent, zonder een antwoord te willen vinden. Je richt er even je aandacht op en laat het dan weer los. Blijf ondertussen de hele dag door goed om je heen kijken en voelen wat er gebeurt in je lijf. Je zal al snel gaan ontdekken dat er zich allerlei signalen aan je voordoen die richting geven en uiteindelijk helder zullen maken wat je te doen staat.

Heb jij ook genoeg van het worstelen en ploeteren en verlang je naar een leven dat licht verloopt? Dat kan en is simpeler dan je denkt. Ik vertel je er heel graag meer over in de workshop Leer lichter leven. Kijk voor meer informatie op www.samenmetdaphne.nl/leer-lichter-leven.

Ben je geïnteresseerd in een retraite of één van de andere activiteiten van de stichting Filosofie en meditatie? Kijk dan op www.filosofieenmeditatie.nl

 

Deel 2. Je blik naar binnen richten

Voordat ik zelf in aanraking kwam met de alternatieve hulpverlening was ik er eigenlijk heel erg bang voor. Ik vond het zweverig en vaag en wilde er niets mee te maken hebben. Toen de reguliere hulpverlening mij niet meer verder kon helpen bleef er echter weinig anders over dan de stap naar het alternatieve hulpverleningscircuit toch maar te wagen. Gelukkig maar, want daar bleken uiteindelijk de doorbraken plaats te vinden. In deze serie schrijf ik over mijn persoonlijke ervaringen en de ervaringen van anderen die ik begeleid bij processen waarbij zij op zoek gaan naar wie zij echt zijn.

Veel mensen met wie het niet goed gaat zijn het contact met zichzelf kwijt geraakt. Soms is het zelfs zo ver gekomen dat zij niet meer kunnen voelen wie zij zelf zijn. Wat vind ik nou eigenlijk echt leuk? Wat past er goed bij mij? Waar word ik blij van? Ze zijn de weg kwijt geraakt in het vergelijken met en conformeren aan anderen.

Jezelf vergelijken met anderen is in oorsprong een hele gezonde manier om nieuwe dingen te leren. Kijken naar wat een ander doet en het na gaan doen heeft ons allemaal de mogelijkheid gegeven om basisvaardigheden als lopen, praten en fietsen aan te leren. Niets mis mee. Het wordt pas hinderlijk als je er een waardeoordeel over gaat geven. “Hij doet het beter dan ik en dus ben ik minder waard dan hij”. En het wordt echt ongezond als je je hele zelfbeeld baseert op vergelijkingen met anderen. Er is altijd wel iemand te vinden die mooier, slimmer, succesvoller of beter is dan jij.

Een gezond zelfbeeld is gebaseerd op wat er zich in jou afspeelt. Los van wat anderen doen of zeggen. Ieder mens draagt zijn of haar eigen zuivere eigenheid in zich. Het is de uitdaging om daar mee in contact te blijven, of om het contact ermee te herstellen. Eigenheid zit van binnen en dus spreekt het voor zich dat je je blik naar binnen keert als je daar meer over te weten wil komen.

Een ervaring.
Een cliënte wilde graag weten wat er zich bij haar van binnen afspeelt. Als startpunt van het proces kozen we een thema dat zij regelmatig tegenkomt in haar leven: het gevoel niet serieus genomen te worden.

Om de stap naar binnen te kunnen maken vroeg ik haar in gedachten terug te gaan naar een situatie waarin zij dit gevoel ten volle beleefd had. Door de emotie die daar voor haar bij hoorde weer op te roepen, kon zij al snel de stap naar binnen maken. Dit maakte het mogelijk om ten volle te gaan ervaren wat er zich allemaal in haar afspeelde.
Ze beschreef dat zij in haar buik een sensatie ervoer als van een verstening. Een erg naar gevoel. Ik nodigde haar uit om naar die verstening toe te bewegen en het met nieuwsgierigheid te gaan bekijken. Voorzichtig bewoog zij richting de plek waar zij de verstening waarnam en durfde er een tijdje bij te blijven.

Ineens ontdekte zij in de ‘rotspartijen’ die zij in haar buik waarnam een ingang waar ze naartoe gezogen werd. Ze liet zich meezuigen en vond daar binnenin een ruime, lichte ruimte waarin zij als aan een touwtje hing. Het was alsof ze vloog en ze voelde zich daar heel veilig en vrij.

Plotseling realiseerde zij zich dat ze in een cocon zat. Ik vroeg haar hoe het daar voor haar voelde. Ze vertelde dat het er fijn was, maar dat ze ook wilde weten hoe ze er echt uit zag. Ik moedigde haar aan om uit de cocon te komen. Glunderend vertelde ze me hoe ontzettend mooi ze was toen ze haar vleugels uitsloeg en de wijde wereld in vloog.

Voor mijn cliënte was dit op zichzelf staand al een ontzettend mooie ervaring geweest. Wat dit verhaal extra bijzonder maakt is dat zij helemaal vergeten was dat zij in het allereerste gesprek dat wij een aantal maanden daarvoor hadden, vertelde dat ze het gevoel had dat er ergens in haar een coconnetje zit waarin iets heel moois, of iets heel lelijks zit. Ze wilde heel graag weten wat het was. In deze sessie ontdekte zij, zonder ernaar op zoek te zijn, dat er al die tijd iets prachtigs verstopt had gezeten dat zij vanaf nu bewust met zich mee kon nemen.

 

Open deur

Laatst vertelde iemand mij dat een boom onder de grond even groot is als boven de grond en dat beide kanten om de beurt groeien. Het ene moment versterken de wortels zich en banen zich een pad door de donkere aarde. Het volgende moment groeit de boom naar boven, zichtbaar voor alles en iedereen in het volle licht. Ik vind het een mooi beeld. Het spiegelt hoe het bij ons werkt en geeft me het geruststellende gevoel dat het klopt wat er gebeurt.

Nu ik een aantal jaar als coach werkzaam ben kan ik zeggen dat de belangrijkste kennis die ik op mijn cliënten over kan brengen een open deur is. Het leven gaat met ups en downs. Net als bij een boom groeien wij twee kanten op. Steeds dieper de donkerte in om daarna nog mooier en rijker in het licht verder te kunnen groeien.

Ups en downs horen erbij. Dat spreekt voor zich. Toch zou ik je willen uitnodigen om eens stil te staan wat dat nu echt betekent en wat dat van jou vraagt. Hoe ziet dat er eigenlijk uit in de praktijk?

Een leven met ups en downs leven betekent heel concreet dat je bereid bent om alles wat zich aandient te ontvangen. Het betekent dat verdriet net zo welkom is als vreugde, pijn er net zo goed mag zijn als geluk en paniek op een zelfde manier wordt ontvangen als blijdschap. Er is geen verzet tegen welke emotie dan ook omdat je je diepgaand realiseert dat alle emoties zich aandienen met het doel om jou te doen groeien.

Het betekent niet dat je je minder laat raken. Oh nee! Verdriet, angst, paniek…ze blijven even scherp en pijnlijk. Maar zoals het groeien van de wortels van een boom een rijkere groei boven de grond mogelijk maken, zo zorgt het ruimte maken voor emoties die we liever niet voelen ook voor het intenser kunnen ervaren van geluk, vreugde en blijdschap.

Het leven gaat met ups en downs. Het is een open deur. De vraag is of jij bereid bent om over de drempel te stappen.

Deel 1. Luisteren naar je lichaam.

Voordat ik zelf in aanraking kwam met de alternatieve hulpverlening was ik er eigenlijk heel erg bang voor. Ik vond het zweverig en vaag en wilde er niets mee te maken hebben. Toen de reguliere hulpverlening mij niet meer verder kon helpen, bleef er echter weinig anders over dan de stap naar het alternatieve circuit toch maar te wagen. Gelukkig maar, want daar bleken uiteindelijk de doorbraken plaats te vinden. In deze serie schrijf ik over mijn persoonlijke ervaringen en de ervaringen van anderen die ik begeleid bij processen waarbij zij op zoek gaan naar wie zij echt zijn.

Door kennis te maken met de aanpak binnen het alternatieve hulpverleningscircuit realiseerde ik me ineens hoe gek het eigenlijk is dat ik bij het zoeken naar oplossingen voor mijn emotionele problemen, altijd alleen maar in mijn hoofd bezig ben geweest. Ja natuurlijk, ik besta uit een hoofd waarin ontzettend veel gebeurt. Maar daarnaast heb ik ook nog een heel lijf waarin zich niet alleen puur lichamelijke processen afspelen maar ook heel veel emotionele. Sterker nog. Mijn lijf en mijn hoofd vormen één groot systeem waarin alles met alles samenhangt. Hoe dat werkt en wat een potentie er schuilt in de samenwerking tussen die twee ontdek ik ieder dag een beetje meer.

Het nadeel van emotionele problemen alleen op willen lossen met je gedachten, is dat je een deel aan informatie mist. Het wordt dan alsof je een puzzel probeert te leggen waarvan er een aantal stukjes onder de bank zijn verdwenen. Natuurlijk kom je een heel eind, maar zolang je niet onder de bank wil kruipen om de laatste stukjes te vinden is je puzzel niet compleet. Dat onder de bank kruipen is (als metafoor) spannend. Het is daar wellicht wat stoffig en het is er eigenlijk te krap. Toch loont het de moeite. Waar je bleef hangen in een het leggen van een onmogelijke puzzel, biedt dit je de mogelijkheid om de puzzel vrij eenvoudig compleet te maken.

Een ervaring.
Eén van mijn cliënten heeft last van grote stemmingswisselingen. Haar leven speelt zich af tussen hoge pieken waarin haar energie niet op kan, tot diepe dalen waarin zij zichzelf niet meer in beweging kan krijgen. In beide perioden wordt haar leven beheerst door angst. Wanneer ze geen energie heeft is zij somber en is er veel angst voor eenzaamheid. In de perioden van hoge energie is zij bang om deze fijne stemming weer kwijt te raken en geconfronteerd te worden met somberheid en eenzaamheid.

Doordat de angst voor sombere periodes zo groot is geworden doet zij ontzettend haar best om deze te voorkomen. Wanneer zij een hoge energie heeft doet ze er alles aan om dit zo lang mogelijk vast te houden. Ze geniet met volle teugen van het leven, kan de hele wereld aan en vertelt daar aan één stuk door over. In de wetenschap dat ze weer een terugval zal krijgen wil ze alles eruit halen wat erin zit.

In één van de sessies merkte ik bij binnenkomst direct hoe het ervoor stond. Mijn cliënte ervoer een hoge energie en ze genoot er overduidelijk van. Ze vertelde honderduit over van alles en nog wat, met een energie die direct bij mij binnenkwam. Omdat ik aan mijzelf merkte hoe moe ik werd bij het luisteren naar haar verhalen, vroeg ik haar of zij geen behoefte had aan rust. Ze vertelde me direct hoe bang ze hiervoor was en dat ze daar absoluut niet naar toe wilde. Rust staat voor haar gelijk aan somberheid en dat was nu net wat ze juist buiten de deur aan het houden was.

Ondanks haar angst liet zij zich toch uitnodigen om te gaan liggen, haar ogen te sluiten en te gaan ervaren wat er op dat moment in haar lichaam gebeurde. Natuurlijk was er in eerste instantie verzet. Ze bleef praten. Toch lukte het haar zich beetje bij beetje over te geven aan mijn stem en zich mee te laten nemen haar lichaam in. Ik vroeg haar wat daar te voelen was en zich daar op te concentreren. Heel langzaam ontstond er rust. Ze vertelde me dat ze het gevoel had dat ze steeds zwaarder werd. Ik vroeg haar alle zwaarte toe te laten. Het maar gewoon te laten gebeuren. Ze beschreef dat ze het gevoel had dat ze door de bank heen zakte en ik moedigde haar aan deze stap naar overgave te zetten.

Stapje voor stapje gaf zij zich over aan de sensaties in haar lichaam en kon zij haar lichaam toestaan om te nemen waar het zo’n behoefte aan had. Rust en ontspanning. Ik geloof niet dat ik eerder iemands gezicht zo snel heb zien veranderen. Van strak van het enthousiasme naar zacht en genietend van een veilige, weldadige rust.

Na het afronden van de sessie was haar energie totaal veranderd. Ze voelde zich ontspannen en had voor het eerst bewust kunnen ervaren dat zij in rust kan zijn zonder dat somberheid zich direct aandient. Rust en somberheid werden ontkoppeld en zij had in het geheel geen woorden meer nodig om daar van te genieten.

Het heeft ècht zin.

Ik bevind me in een periode van oogsten. De afgelopen weken sprak ik verschillende mensen met wie ik een aantal maanden geleden heb gewerkt. Zij gaven mij mooie ervaringen terug.

“Ik heb mijn eigen kracht ontdekt en durf erop te vertrouwen. Zelfs als ik het contact ermee even kwijt b

“Ik begrijp nu wat het betekent ‘zijn wie je bent’ ”.

“Je hebt gelijk! Als ik in vertrouwen leef komen er ineens allemaal onverwachte mooie dingen op mijn pad!”

Het is fijn om te horen. Het maakt me blij en sterkt me dat mijn werk zin heeft en betekenisvol is

Maar waarom deel ik dit met jullie?

Om te laten zien hoe geweldig het samenwerken met mij is? En je te vertellen dat je dat moet komen doen?

Nee. Nou ja…Natuurlijk ben ik trots op waar mijn cliënten en ik samen zijn gekomen. En natuurlijk hoop ik dat je nieuwsgierig wordt en zin krijgt om ook samen met mij aan de slag te gaan.

Maar meer nog dan dat wil ik je aanmoedigen om actie te ondernemen als je voelt dat er ruimte is voor persoonlijke groei. Ik wil je uitnodigen om het gevoel dat je concessies aan het doen bent héél serieus te nemen en te beslissen om daarmee op te houden.

Kies een manier die bij je past. Alleen, of met iemand waar je je fijn bij voelt.

Ik wens je de moed toe om deze stap te zetten en moedig je aan vanaf de zijlijn.

Intuïtie. Hoe je het kwijt kunt raken, terug kunt vinden en zuiver kunt gebruiken.

We hebben allemaal een prachtig instrument meegekregen waarmee we niet alleen onze eigen overlevingskansen kunnen vergroten, maar ook dat van anderen kunnen helpen groeien.

Intuïtie. Er wordt vaak gezegd dat we het contact ermee kwijt geraakt zijn. En hoewel het overduidelijk voor veel mensen lastig is geworden om hun intuïtie te gebruiken, zou ik die uitspraak iets willen nuanceren. We zijn het contact met onze intuïtie niet kwijt, we herkennen het alleen niet meer. Je voelt het wel, maar er gaat geen belletje rinkelen dat zegt “dit is intuïtie”.

Ieder mens wordt geboren met een zuiver gevoel van innerlijk weten. Het is gewoon één van de handige instrumenten die je als mens meekrijgt in het leven. Net als dat je voelt wanneer je naar de wc moet of het nodig is om iets te eten. Er wordt je iets aangegeven vanuit je lichaam en het helpt je om daar gehoor aan te geven. In de loop van het leven vertroebelt bij de meeste mensen het contact met dit instrument. Dat zal bij iedereen op een eigen, unieke manier verlopen. Bij mij ging dat zo.

Als kind was ik erg gevoelig, wat niet altijd even goed begrepen werd en soms zelfs afgekeurd. Ik leerde daardoor minder luisteren naar mijn gevoel en ontwikkelde een sociaal-wenselijke manier van omgaan met wat ik voelde. Het maakte me onzeker, waardoor ik een sterke behoefte ontwikkelde om ‘gelijk’ te hebben.

In mijn tienerjaren merkte ik dat mensen graag bij mij kwamen met hun problemen. Kennelijk was de manier waarop ik reageerde prettig voor hen. Ik denk dat ik mijn intuïtie toen nog redelijk zuiver kon gebruiken. Al snel ging echter de behoefte om ‘gelijk’ te hebben in de weg zitten. Mijn intuïtie vermengde zich met levenservaring en vertaalde zich steeds meer in het geven van adviezen waarvan ik vond dat mensen die op moesten volgen. Deden ze dat niet, dan deed dat iets met mijn gevoel van eigenwaarde.

In de jaren die volgden durfde ik mijn intuïtie steeds minder te gebruiken. Het bleef zich wel steeds heel duidelijk aandienen, maar als ik het gebruikte merkte ik dat ik een minder leuk mens werd. Er was een onprettige associatie ontstaan tussen het voelen van mijn intuïtie en gelijk willen hebben en dus ging ik mijn intuïtie maar liever uit de weg.

Gelukkig keerde het tij. Op het juiste moment vertelde de juiste persoon mij dat je je intuïtie altijd mag gebruiken, als je maar niet hecht aan jouw interpretatie van de betekenis ervan. Halleluja! Het kwartje viel direct. Natuurlijk mag ik mijn intuïtie gebruiken. Ik had het niet voor niets en het riep niet voor niets zo vaak om aandacht! Het is echter niet aan mij om te bepalen wat mijn intuïtieve ingeving voor een ander betekent. En het is al helemaal niet aan mij om een oordeel te hebben over wat een ander met mijn intuïtieve ingeving doet.

Natuurlijk heeft het wel even geduurd voordat ik weer in zuiver contact kon staan met mijn intuïtie en deze weer volop kon gaan gebruiken. Graag deel ik een aantal dingen die ik leerde onderweg, in de hoop dat ze je uitnodigen om je eigen intuïtie weer op te gaan zoeken.

• Wanneer je je intuïtie niet meer zo helder waar kunt nemen, kan je deze weer leren herkennen door regelmatig je blik naar binnen te richten en te voelen wat daar gebeurt. Als je dat wat je voelt steeds heel serieus neemt, geef je je lijf als het ware toestemming om meer van zich te laten horen. Je creëert daarmee ruimte waar je intuïtie in kan verschijnen.

• Intuïtie kan zich op verschillende manieren voordoen. Soms is het heel subtiel. Zo kan je bijvoorbeeld ineens een naar of juist heel fijn gevoel krijgen bij het ontmoeten van iemand, zonder dat je dat direct kunt plaatsen. Het kan ook juist heel helder tot je spreken. Het lijkt dan net alsof je direct het antwoord op een ingewikkeld vraagstuk voor je ziet. Dat kan zijn in een beeld, een herinnering of een soort onmiskenbare logica.

• Intuïtie vraagt om een volg-beweging. Wanneer je bijvoorbeeld een bepaald uitgesproken gevoel krijgt bij iemand en direct wil snappen waarom dat gebeurt, vermindert dat het contact met je intuïtie direct. Wil je de wijsheid van je intuïtie kunnen gebruiken vraagt dat om het willen ervaren van dat specifieke gevoel en het vertrouwen dat alles op een (niet door jou te bepalen moment) duidelijk zal worden.

• Het ontwikkelen van een zuiver contact met je intuïtie doe je door te experimenteren en bereid te zijn om te ontdekken dat je er soms net naast zat. Ontdekken dat het toch geen intuïtie was is even waardevol als ontdekken dat het dat wel was.

• Als je je intuïtie wil delen met iemand anders is het belangrijk om te weten of die ander dat wel wil. Soms is dat best lastig omdat een intuïtieve ingeving zo als “waarheid” aan kan voelen. In een situatie waarin je iemand waar je van houdt wil helpen, kan je daardoor per ongeluk opdringerig worden. Het is jammer als dat gebeurt omdat dat het hele effect van je intuïtie tenietdoet. De ander kan het dan niet meer ontvangen.

• Wanneer je besluit om je intuïtie in te zetten voor een ander, realiseer je dan dat je daarmee een cadeau weggeeft. Je geeft jouw intuïtieve ingeving aan de ander en deze is geheel vrij om ermee te doen wat hij of zij wil.

• Het delen van je intuïtie werkt wezenlijk anders dan het geven van een advies. Bij een advies vertel je de ander wat jij het beste vindt. Met het delen van je intuïtie creëer je ruimte om de waarheid van de ander zichtbaar te laten worden.

• Schrik niet als de ander kribbig reageert op jouw intuïtieve ingeving. Het is soms heel confronterend wanneer een diepe pijn geraakt wordt. Vertrouw er op dat jouw intuïtie geholpen heeft om die pijn zichtbaar te maken waardoor deze op kan gaan lossen.

Tot slot. Geef jezelf de tijd. Het opnieuw gaan herkennen van wat je lichaam je aangeeft en daarmee leren werken is een proces dat zich in kleine stapjes voltrekt. Als je het durft te volgen, wordt het contact met je intuïtie vanzelf steeds zuiverder.

Ik wens je een mooi proces bij het herontdekken van je innerlijke wijsheid.

Trauma’s helen, blokkades oplossen…klinkt best vaag.

Tenminste, dat vond ik voordat ik er zelf daadwerkelijk mee in aanraking kwam. Eerlijk gezegd was ik nogal bang voor het zogenaamde alternatieve hulpverleners circuit waarin de weg naar binnengaan centraal staat. Ik vond het zweverig en vaag en wilde er eigenlijk helemaal niets mee te maken hebben. Zodra ik wierook rook was ik weg.

Er kwam echter een moment dat mijn burn-out zich tot zo’n diep niveau had ontwikkeld dat er wel iets moest gebeuren en er simpelweg geen andere wegen meer over waren dan die naar het alternatieve circuit. Ik slikte al jaren antidepressiva en toen mijn psychiater de toegevoegde waarde van nog een psycholoog niet in zag omdat ik allang begreep hoe het werkte bij mij, bleef er weinig anders over dan het alternatieve circuit in te stappen. En ja hoor! Het rook er naar wierook.

Na enig verzet lukte het me om me over te geven en ontdekte ik dat deze ‘vage manier van werken’ concrete verbeteringen in mijn gezondheid opleverde. In de verschillende vormen van alternatieve hulpverlening die ik uitprobeerde ben ik heel wat blokkades en trauma’s tegengekomen. Ze onder ogen komen en doorvoelen maakte dat ze konden oplossen. Het maakte de weg vrij naar een leven dat ik een stuk lichter kan leven.

Maar wat heeft het nu precies gedaan? Waar zit de kern die met medicijnen niet geraakt kon worden? Wat heeft het ‘voorbij het snappen en analyseren gaan’ mij opgeleverd? Het belangrijkste is dat ik ben gaan ervaren dat ‘vage’ termen als lichaamswijsheid en innerlijke kracht wezenlijke onderdelen van mij zijn. Ik kan het dan misschien niet vastpakken en ik kan niet aanwijzen waar het zit, maar het is er wel degelijk en het geeft mij de houvast die ik soms zo nodig heb.

Heel graag vertel ik je de komende tijd meer over wat ‘de weg naar binnen gaan’ betekent en wat je daar zoal tegen kunt komen. Gewoon, om die weg toegankelijker te maken voor meer mensen. Gevoed door mijn eigen persoonlijke ervaringen en de ervaringen die ik opdoe als begeleider van dit soort processen bij anderen, neem ik je graag mee in een serie artikelen onder de titel “Ervaringen uit een binnenwereld”. Zo hoop ik je elke maand wat meer nieuwsgierig te maken naar jouw eigen binnenwereld en je uiteindelijk te inspireren om ook je blik naar binnen te gaan keren.

“Het zal wel aan mij liggen”

Tijdens het afscheid gisteren bedankte een cliënt mij in tranen. “Ik ben zo blij dat ik bij jou heb kunnen leren dat ik niet aan mezelf hoef te twijfelen. Dat ik niet gek ben en dat ik op mijzelf kan vertrouwen”.

Het raakte me. Ik kan me nog levendig herinneren hoe het voelde om te denken dat ik het niet snapte. Als ik om me heen keek zag ik van alles gebeuren waarvan ik dacht: “Dat klopt toch niet?”. Ik voelde me erg alleen omdat ik schijnbaar de… enige was die er van opkeek. Om toch nog enige houvast te kunnen ervaren loste ik het op met de gedachte: “Het zal wel aan mij liggen. Ik snap kennelijk niet hoe het zit”.

Die oplossing bleek erg destructief. Het maakte dat ik me verloren voelde in een onveilige wereld. Waar kan ik me aan vasthouden als zelfs mijn eigen gevoelens en gedachten onbetrouwbaar zijn?

Als ik tegenwoordig om me heen kijk denk ik nog steeds vaak: “Dat klopt toch niet?”. Misschien nog wel vaker dan voorheen. Het grappige is dat het nu juist díe gedachte is die me houvast geeft. Ik weet ondertussen dat wat ik voel helemaal klopt voor mij. Ik heb ontdekt dat het ‘niet pluis’ gevoel me helpt om op de juiste weg te blijven en ik ben dankbaar dat dit zo helder tot mij spreekt.

Heel af en toe probeert de gedachte: “Ik zal wel gek zijn” mij nog wel eens te verleiden. Ik ervaar dan de schijnbare veiligheid die naar me lonkt, maar gelukkig ook direct weer de ontwrichtende werking van die gedachte.

Tot iedereen die zich hierin herkent wil ik graag zeggen: twijfel niet aan jezelf. Het ligt echt niet aan jou. Je bent niet gek. Je voelt heel goed aan hoe het zit, maar hebt nog niet ontdekt wat het precies betekent of hoe je ermee om kunt gaan. Ga dat uitzoeken, ga daarmee aan de slag, maar zoek je veiligheid alsjeblieft niet in het ter discussie stellen van jouw gevoel. Want dat klopt helemaal.

Zuiverheid geeft zekerheid

Zuiverheid leidt mij door het leven. Het geeft me richting, vertelt me wat me te doen staat en reflecteert, zonder er doekjes om te winden waar ik het contact ermee volledig kwijt ben geraakt.

Terugkijkend realiseer ik me hoe stuurloos mijn leven was zonder het contact met mijn eigen zuiverheid. Ik deed maar wat en had geen flauw idee of het klopte. Het maakte me richtingloos, stuurloos en ontzettend onzeker. De juistheid van de keuzes die ik maakte werd bepaald door de uitkomst en niet door de intentie waarmee ze gemaakt werden. Het voelde als een soort gokken. Veel te spannend en achteraf gezien vind ik het dan ook niet gek dat die spanning mij uiteindelijk teveel werd.

Gelukkig heb ik contact kunnen maken met de zuiverheid in mij. Het maakt me krachtig en geeft me zekerheid. Ik durf beslissingen te nemen en volledige verantwoordelijkheid te dragen voor de consequenties ervan. Hoe keuzes ook uitpakken, als de intentie zuiver was dan klopt de uitkomst altijd. Op deze manier in het leven staan is denk ik wat mensen “leven vanuit je hart” noemen. Ik ervaar dat het mijn leven lichter heeft gemaakt.

Het contact maken met de zuiverheid in jezelf is best spannend. Om te beginnen kan het leren herkennen ervan al een flinke uitdaging zijn. Vooral als je het contact met je gevoel kwijt bent geraakt. Het is dan goed om te weten dat je jouw zuiverheid altijd bij je draagt. Je voelt het misschien niet, maar het is er altijd. Het kan zijn dat het verstopt zit onder een hoop lagen ‘gedoe’, maar het staat altijd tot je beschikking.

De zoektocht naar zuiverheid vertaalde ik naar de cursus “Krachtig houvast”. In 4 ochtenden neem ik je mee naar jezelf, zodat je kunt gaan ervaren waar jij jouw zuiverheid kunt vinden. Je leert niet wat je anders moet doen om de problemen die je tegenkomt beter aan te kunnen. Je krijgt geen oplossingen voor de uitdagingen in je leven. Wat je leert is voelen wie jij bent en wat helemaal bij jou past. Je leert ook hoe je daarvoor kunt gaan staan en hoe je dat kunt blijven doen als het leven je uitdaagt.

Je bent van harte welkom!